آقای مهندس

  • تاریخ : ۹ام تیر ۱۳۹۷


آقای مهندس: از آبادان تا برازیلیا اگر چه مرزهای بسیاری وجود دارد اما به لطف توپ گِرد و قلبی واحد، مرز عاشقی یکی شده و قلب ها برای یک رنگ و یک تیم می تپد. وقتی هواداران خوزستانی بعد از پیروزی های تیم ملی فوتبال برزیل در خیابان شادی می کنند و به امید قهرمانی دوباره طلایی پوشان همیشه طلایی در جام جهانی هستند و در آنسوی جهان و در کشوری که ساعت اهالی فوتبال به وقت مسابقاتش تنظیم می شود، برزیلی هایی هستند که آبادان؛ شهر فوتبالی ایران را می شناسند.


طرفداران کشورهای مختلف در روسیه خود را به رنگ های مختلف درمی آورند و پرچم ها به نشانه پیروزی بالا می رود، اما در پایان تنها یک رنگ می ماند و جام رویایی تنها در اختیار یک تیم قرار می گیرد. از سویی جام جهانی فرصتی می شود برای آشنایی و نزدیکی مردمان جهان با ملیت های مختلف تا در جایی دور از جنگ افروزی، شادی را بجویند.



اگر چه میان ایران و برزیل تفاوت های بسیاری وجود دارد، اما خونگرمی و حس شادمانه ی پیروزی نقطه ای مشترک میان فرهنگ فوتبالی ایران و برزیل شده است و پُر بیراه نیست که آبادانی های ایران خود را سهیم در موفقیت طلایی پوشان شایسته برزیلی می دانند. گزارش برنامه ۲۰۱۸ از طرفداران برزیل در روسیه برای تماشای سومین بازی با تیم صربستان نمایانگر همین نکته می باشد.



خوزستان؛ مهد فوتبال ایران است و آبادانی ها تشنه فوتبال ناب هستند و هنر فوتبالیست های تکنیکی برزیل، هواداران بی شمارش را سیراب می کند. این دلدادگی تنها مختص به جام جهانی هم نمی شود؛ وقتی که سفیر برزیل در ایران با استقبال آبادانی ها وارد این شهر می شود و در زمان حضور والیبالیست های برزیلی در تهران، باز هم برزیلی های ایران به سراغ عشق خود می روند. حالا باید دید در صورت قهرمانی ملی پوشان برزیلی در جام ۲۰۱۸ چه اتفاقاتی در این شهر فوتبالی خواهد افتاد. آن هم برای مردمی که فاقد حداقل امکانات رفاهی هستند و فوتبال تنها بهانه برای حس زنده بودن است.



سینمای ایران هم در سال های اخیر لوکیشن برزیل را مناسب برای ساخت آثار خود دانسته است اما ساخت فیلم های بسیار ضعیف و سطحی همچون «من سالوادور نیستم» و «تگزاس» نشان داد که به دور از کوچکترین توجهی نسبت به فرهنگ مشترک دو کشور، این فضای باز سواحل برزیل و دور زدن ممیزی حجاب بود که سازندگان این آثار را به سمت برزیل هدایت کرد، هر چند ادعاهای سازندگان در رسانه های حامی شکل دیگری می یابد، اما پوستر ویژه فیلم «تگزاس» به کارگردانی مسعود اطیابی و عکس هایی که برای معرفی فیلم جنب گیشه فروش وجود دارد، حقیقت را نمایان می سازد.


با این حال کاری که سینمای ایران تاکنون موفق به انجامش نشده را «فوتبال» به عهده گرفته است. ایجاد شور و همدلی و شادی در جامعه و رساندن ملت ها به زبانی مشترک با همراهی توپ.